Privé Rollenspel

Dé site van Es & Mar
 
IndexRegistrerenInloggen

 

 Flashback

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Marjolein
Admin
Marjolein

Aantal berichten : 27
Registratiedatum : 22-05-15
Leeftijd : 27
Woonplaats : Krimpen a/d IJssel

Flashback    Empty
BerichtOnderwerp: Flashback    Flashback    Icon_minitimewo feb 26, 2020 7:42 pm

Het gebeurde tijdens de laatste dag van het wereldkampioenschap allround in Hamar, Noorwegen. Ironisch genoeg op de plek waar hun relatie officieel begonnen was kwam deze ook weer ten einde. Dopingcontrole gebeurde altijd op onverwachte momenten. ’s Morgensvroeg, als je de slaap nog uit je ogen moest wrijven of juist ’s avonds, als je net het licht uitgedaan had en bijna in slaap verzonken was. Bas was eraan gewend, zeker tijdens één van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen. Victoria had dat ook moeten weten, zeker als veteraan in het vak. Net als hij draaide ze al heel wat jaartjes mee en hoewel het sinds het seizoen 2017/2018 bergafwaarts was gegaan met haar resultaten, leek ze er dit seizoen weer bovenop te komen. In de World Cup haalde ze het podium, tijdens de nationale kampioenschappen en het wereldkampioenschap afstanden was ze goed in vorm. Bas was zo trots op haar, was zo blij voor haar. Maar op die desbetreffende dag in Hamar, net voor hij aan zijn tien kilometer moest beginnen, viel het kwartje en snapte hij waarom ze opeens zo in vorm was. Het was haar nieuwe trainer, had ze hem op het hart gedrukt. Ze was anders gaan trainen, eten, slapen. Ze ademde de sport en putte inspiratie uit zijn resultaten, zijn medailles, zijn manier van werken. Dat zei ze ook tijdens haar interviews met de Canadese pers, dat stond ook in de kranten. Haar vriend, Nederlandse schaatslegende Bastiaan Dekker, was de reden dat ze er nu weer bovenop was gekomen. Maar dat was een leugen. Een dikke vette leugen waar hij met open ogen ingetrapt was, als de blinde idioot die hij was. Het was niet Victoria zelf die naar hem toe was gekomen om hem van haar bedrog op de hoogte te stellen. Nee, hij zag het pas toen hij door zijn neef in een bericht op Instagram getagged werd. Met zo’n simpele actie stond zijn leven volledig op zijn kop. Zijn vriendin, zijn beste maatje, zijn partner, was zojuist van haar allround titel beroofd omdat de ISU bewijs had dat ze doping had gebruikt. Een middel om haar prestaties te verbeteren, om haar spieren te versterken en haar focus scherp te stellen, haar longinhoud te verbeteren en haar resultaten van een zevende of achtste plek naar een podiumplaats te brengen.
Bas voelde de verwarring en het ongeloof nog steeds door zijn lichaam gieren. Het was alsof hij er weer terug was, alsof hij weer op dat Noorse ijs stond en de angst probeerde te negeren die aan zijn verstand knaagde. Hij had zijn uiterste best gedaan om die onbekende en vermoeiende emoties die zijn focus lieten verslappen, die hem uit balans brachten, naar een ver hoekje in zijn achterhoofd te verbannen. Nog nooit, in heel zijn carrière, was hij zo verward aan de start van een wedstrijd verschenen. Hij stond op dat moment op een ruime voorsprong in het klassement, maar door dit schokkende nieuwsbericht had hij zijn gouden medaille zomaar kunnen verspelen. Na een valse start en een moeizame tweede poging was hij op gang gekomen en wilde hij niets liever dan zich volledig op de vijfentwintig rondjes focussen die hij moest schaatsen om deze laatste afstand tot een einde te brengen en zijn zoveelste gouden medaille te winnen. Het had hem ontzettend veel energie gekost; al zijn wilskracht en verbetenheid en terwijl hij rondje na rondje reed en zijn oplopende rondetijden langs zag flitsen, was zijn ongeloof en verwarring in een ongekende woede veranderd. Die woede werd zijn brandstof en zijn manier om terug te knokken. Langzaam maar zeker bouwde hij meer snelheid op, dwong hij zichzelf tot het uiterste te gaan en zich niet te laten kennen. Hij was verdomme de beste schaatser van Nederland en dat wilde hij zo houden. Met een hernieuwde energie reed hij zichzelf naar de finish, naar een persoonlijk record en een overwinning op het toernooi. Hij had gejuicht, naar het publiek gezwaaid, een overwinningsrondje gereden met de Nederlandse vlag rond zijn schouders en had na afloop netjes zijn zegje gedaan voor de NOS. Hij had een masker opgezet en het zou hem gelukt zijn om ermee weg te komen, als Bert Maalderink niet plotseling over Victoria was begonnen. Achteraf gezien wist hij dat hij veel te fel had gereageerd, nu wist hij dat hij niet op live televisie had moeten zeggen dat hij niks met zulke zaken te maken wilde hebben en dat hij het asociaal vond dat Bert daar zomaar over begon. Hij was woest weggelopen zonder het interview af te maken en daarvoor werd hij in de Nederlandse pers afgemaakt. Het feit dat hij de World Cup Finale in Heerenveen vervolgens ook oversloeg, sprak volgens de sportbijlages en verslaggevers niet in zijn voordeel. Wat ze niet wisten was dat hij achter gesloten deuren zijn relatie, zijn leven, probeerde te redden. Of misschien wisten ze het wel maar gaven ze daar niet om, was zijn privé leven niet belangrijk genoeg als ze genoeg ammunitie hadden om hem als een arrogante eikel te bestempelen. Op dat moment had het hem vrij weinig kunnen schelen, hoopte hij dat het allemaal onzin was en dat alles snel weer normaal zou worden. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan werd het hem duidelijk dat Victoria daadwerkelijk doping had gebruikt. Met die bevestiging vervloog zijn hoop en had hij er een punt achter gezet. Definitief.
Na vandaag zou die brug voor altijd verbrand zijn. Een maand geleden had hij nog naar deze dag uitgekeken, vandaag zou ze eigenlijk bij hem intrekken. Nu was het zijn manier geworden om zijn relatie met Victoria voor eens en altijd te verbreken. Het huis voelde kil en leeg en stil nu hij haar spullen in dozen had gestopt en hij wachtte op het moment dat ze hier zou arriveren met een lege koffer die normaal gesproken vol zou zitten. Nu had ze de ruimte nodig om al haar kleding uit zijn kast te halen, om haar schoonheidsproducten uit zijn badkamer te halen. Hij had de meeste dingen al verzameld maar hij had geheid dingen die ver het hoofd gezien. Bas tikte met zijn vingers op de armleuning van zijn bank terwijl hij zijn andere hand gebruikte om over zijn kin te wrijven waar een beginnende baard was ontstaan in de afgelopen dagen. Hij nam de moeite niet meer om te scheren. Victoria had hem liever clean shaven gezien, dat deed hem er jonger uitzien, vond ze. Nu kon het hem niets meer schelen wat ze vond en wat ze liever had. Ze had hem verraden op één van de meest verschrikkelijke manieren die denkbaar was. In een andere relatie zou dit niet gelijk staan aan vreemdgaan, maar in zijn ogen wel. Hij lééfde voor zijn sport, hij deed alles – maar dan ook echt alles – op eigen kracht. Inmiddels was hij 31 en nog steeds won hij titels, wist hij medailles te veroveren en knokte hij keer op keer voor de hoogste podiumplaats. En wat had Victoria gedaan? Ze had de sport verraden, ze had iets gedaan waar hij echt niet achter kon staan. Waar hij niet omheen kon.
Hij keek op toen de deurbel ging en slaakte een diepe zucht. Langzaam duwde hij zich overeind; zijn benen voelden zwaar aan en dat kwam niet door zijn fietstraining van vanochtend. De kleine wandeling van zijn woonkamer naar de voordeur duurde te lang en was tegelijkertijd veel te snel voorbij. Bas was hier niet klaar voor en tegelijkertijd wilde hij dat het zo snel mogelijk voorbij was. Hij slikte de brok in zijn keel weg en trok de deur open; zijn schouders strak naar achter en zijn rug gerecht. En daar stond ze. Deze vrouw die zijn hart normaliter sneller deed kloppen. Nu deed ze hem niets meer en hij wist niet wat hij daarvan moest denken. Wat zei het over hem, dat hij die gevoelens zó snel kwijt kon zijn?
“Hi,” zei Victoria. De tranen stonden in haar ogen. Voor haar was dit overduidelijk een stuk emotioneler dan voor hem. Misschien had ze tijdens de vlucht wel geoefend wat ze zou gaan zeggen, had ze verschillende manieren bedacht om hem terug te winnen. Om hem van gedachten te laten veranderen. “I’m sorry, Bas,” zei ze uiteindelijk, in haar typische Canadese accent. Eerst had hij het schattig gevonden hoe ze zijn naam uitsprak. Nu vond hij het alleen maar irritant.
“Being sorry isn’t going to fix this, Victoria.”
Hij schakelde gemakkelijk over op Engels; ondanks dat ze veel tijd samen hadden doorgebracht, ook in Nederland, sprak ze de taal nog niet. Dat was een agendapunt geweest, voor als ze definitief bij hem in zou trekken en een inwoner van Heerenveen zou worden. Ze wilde het leren, daar had ze hem van verzekerd. Nu kwam ze niet verder dan een paar simpele zinnetjes, hier en daar een woord. Bas verwachtte niet dat ze de taal nu nog zou gaan leren.
“Then tell me what I’ve got to do to make this right!” Ze klonk wanhopig, waarschijnlijk was ze dat ook. Het kom hem vrij weinig schelen want hij was niet van plan om zich om te laten praten.
“Nothing,” antwoordde hij, zijn stem redelijk koel. Bijna kil. “Nothing is going to fix this. I’m done, Vic, I can’t do this. No, I won’t do this anymore.”
Hij duwde de deur verder open en deed een stap opzij. Hij gebaarde naar de gang, naar de dozen die onderaan de trap stonden waarin hij de meeste van haar spullen had verzameld. Cadeautjes die ze hem had gegeven in de afgelopen jaren, boeken die ze hier had laten slingeren, sjaaltjes die aan de kapstok hadden gehangen, een paar sneakers, een oplaadsnoer en een wereldstekker met Nederlandse input, een leren jack en een fotolijstje waar een foto van hen in zat.
“Just… take whatever you want, I’ll throw out the rest.” Daarna knikte hij naar de trap. “And you should check the bedroom and bathroom, I may have forgotten a few things.”
Zodra ze binnen was, sloot hij de voordeur en draaide zich om, om naar de keuken te lopen. Terwijl ze bezig was zou hij wel een kop koffie gaan drinken of zoiets. Om iets te doen te hebben terwijl zij de laatste sporen van hun relatie uit zijn huis zou verwijderen.
Het duurde een halfuur voor Victoria weer beneden verscheen. Ze had haar jas uitgetrokken, deze hing over haar arm gedrapeerd. Haar blonde haar had ze samengebonden in een lage paardenstaart en door het beige truitje dat ze droeg leek haar make-up loze gezicht nóg bleker. Haar ogen waren rood, bloeddoorlopen van het huilen. Dat moest ze gedaan hebben tijdens het inpakken; hij had het niet gehoord. Bas wilde zeggen dat ze haar jas beter aan kon trekken en weg kon gaan, maar in plaats daarvan klemde hij zijn kaken op elkaar en gaf hij haar de gelegenheid om haar laatste zegje te doen voor ze voorgoed uit zijn leven zou verdwijnen. Zelfs als ze elkaar ooit weer tegen zouden komen op het ijs, was dit voorbij. Voor altijd.
“Bas,” zei ze, haar stem zacht. Normaal gesproken was ze altijd fel en zelfverzekerd, wist ze heel goed wat ze wilde. Nu klonk ze ontzettend fragiel. “This was supposed to be a good day.”
“Yeah, I know.” Hij haalde zijn schouders op en trommelde met zijn vingers op het aanrechtblad van zijn kookeiland. “But that’s never going to happen, you know that right? Because we’re done.”
“Please, Bas. Babe-“
“No.”
Ze zweeg. Hij ook. Een ijzige stilte daalde tussen hen neer en Bas wilde niets liever dan dat dit over was. Dat Victoria weg zou gaan en dat hij dit hoofdstuk van zijn leven definitief af kon sluiten. Zodat hij verder kon gaan en zich weer volledig op zijn werk kon stortten. Ook al was het nu officieel vakantie en duurde het nog wel even voor hij weer aan de slag kon gaan. Hij vond wel een andere manier om zich bezig te houden.
Victoria snikte een keer en sloeg haar vrije hand voor haar mond. Bas staarde haar een paar tellen voor hij zijn blik afwende en naar het lege koffiekopje staarde dat voor hem stond. Hij had niet verwacht dat het zo zou eindigen. Eerlijk is eerlijk, hij had überhaupt niet verwacht dat het zou eindigen. Eigenlijk was hij er blik vanuit gegaan dat ze bij hem in zou trekken, dat ze samen een leven op zouden bouwen en dat ze wellicht zouden trouwen. Misschien, over een paar jaar, zelfs een kind zouden hebben. Die toekomst was verdwenen op het moment dat hij dat nieuwsbericht had gelezen op de ijsbaan van Hamar, een paar minuten voor aanvang van zijn tien kilometer. Misschien moest hij om die verloren toekomst rouwen, maar dat lukte hem niet. Het stomme was dat hij niets voelde. Op woede na. Victoria’s tranen deden hem niets, raakten absoluut geen gevoelige snaar.
“Can I explain why I did it?” vroeg ze hem, zodra ze weer een beetje gekalmeerd was.
“I can’t stop you,” mompelde hij. Maar dat betekende niet dat hij naar haar hoefde te kijken. Dus kwam hij overeind en pakte hij zijn lege kopje op, om het af te wassen. Natuurlijk had hij een vaatwasser en deed hij normaliter nooit de afwas; nu wilde hij graag iets om handen hebben.
“You don’t know what it’s like to be the best and then… to lose everything. I was supposed to be great but I became a shadow of my former self instead. After we started dating I-“
Met een ruk draaide hij zich om, zijn natte handen veegde hij niet af. Ferm kruiste hij zijn armen voor zijn borst en nors staarde hij haar aan, vanbinnen voelde hij zijn woede opnieuw oplaaien.
“So it’s my fault? I’m the reason you lost your focus?”
“No, that’s not what I’m trying to say, I just mean that you’re a natural. Everything comes so easy for you and you don’t know what it’s like to be the failure in a relationship. Everyone was comparing my results to yours and I got really scared. Because I don’t have anything else, except the ice. What was I supposed to do if I couldn’t compete with the rest anymore? I know you were always the better athlete, I know that, but it really got to me and I couldn’t get it out of my head and-“
“So you decided to take performance enhancing drugs instead of talking to me. What a great idea, Vic. Brilliant. I think you might win a Nobel prize for that one.”
“Can you please stop it with the sarcasm? I know I made a mistake-”
“No, I can’t. You know why? Because you didn’t just ruin your own career; you might’ve ruined mine as well. Do you think they’ll believe me when I tell them I had no idea? Probably not. Maybe some people will, but the majority’ll think I was protecting you. Or maybe that I’m using the same shit you’re on. The Dutch press is already crucifying me for this and trust me, they will NOT let it go easily.”
“Bas-“
“Get out of my house.”
“What?”
“Leave. Now.”
“But I haven’t called a cab yet and-“
“I don’t care. You can either walk to the station or take the bus. I just want you gone. Now.”
Meer woorden wilde hij hier niet aan vuil maken. Hij had er überhaupt niet over willen praten en toch had hij Victoria de kans gegeven om het uit te leggen. In zijn beleving was het een belachelijk excuus en hij kon het dan ook niet in zijn hart vinden om haar ervoor te vergeven. Zijn ex-vriendin bleef twijfelend staan, maar toen hij niets meer zei en haar alleen maar strak aankeek, leek ze de boodschap te snappen. Ze liet haar armen in de mouwen van haar jas glijden en haalde haar schouders lichtjes op.
“Well… I guess this is goodbye, then.”
“I guess it is.”
“Bye, Bas.”
Hij zei niets en keek toe hoe ze zich omdraaide en zijn keuken uitliep. Pas toen hij de voordeur weer in het slot hoorde vallen, ademde hij een keer diep in en uit. Vermoeid sloot hij zijn ogen en leunde hij met zijn onderrug tegen het aanrecht. Het was doodstil in huis maar niet in zijn hoofd. Chaos, dat was de beste manier om het te omschrijven. Hij kon hier niet blijven. Niet nu, niet op dit moment, op deze dag die zo anders was gelopen dan hij had gepland. Bas knipperde een paar keer met zijn ogen, zette zich af van het aanrecht en liep de keuken uit. Er zaten nog wat dingetjes in de dozen die hij onder de trap had gezet. In een paar tellen had hij alles in één doos gegooid en vastbesloten liep hij de voordeur uit, naar de vuilnisbak. Alles ging erin, hij hoefde geen memorabilia te bewaren aan een relatie die op zo’n rotte manier ten einde was gekomen. Hij moest haar volledig uit zijn leven bannen. Zodra hij alles in de vuilnisbak had gepropt, liep hij weer naar binnen en nam hij de trap naar boven met twee treden tegelijk. In zijn slaapkamer haalde hij een weekendtas tevoorschijn waar hij kleding in begon te stoppen. Jeans, shirts, truien, een overhemd, ondergoed, sokken, een vest. En natuurlijk zijn sportkleding. Zijn wielertenue, zowel met korte als lange mouwen. Uit de badkamer haalde hij de rest van zijn spullen en nadat hij zijn telefoon, laptop en opladers ook in zijn tas had gestopt, liep hij weer naar beneden. Hij trok zijn jas aan en stopte zijn portemonnee in de kontzak van zijn jeans.
Een paar minuten later stond zijn tas in de kofferbak van zijn auto en lag zijn fiets er naast. Het voordeel van een wielerfiets was dat ze gemakkelijk uit elkaar te halen waren en de zijne dus ook zonder enige problemen in de kofferbak van zijn auto paste. Bas draaide de voordeur op slot en stapte achter het stuur. Hij klikte zijn telefoon vast in de daarvoor bestemde houder en terwijl hij zijn gordel omdeed en de motor startte, belde hij zijn grootmoeder.
“Bas? Hoe gaat het, jongen? Waaraan heb ik dit belletje te danken?”
“Hoi, beppe,” zei hij. “Kan ik een poosje bij jullie logeren?”

_________________
I'm captivated by you, baby, like a firework show
Terug naar boven Ga naar beneden
https://privateroleplay.forumactie.com
 
Flashback
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Privé Rollenspel :: Rollenspellen :: Schaatsen-
Ga naar: